Inspiratiesessie ‘mijn kind als spiegel’

wat

sta jij ervoor open eens anders te kijken naar (het gedrag van) jouw kind? In een groep van maximaal vier personen kijken we in de spiegel die jouw kind voor je is. Voel je welkom!

wanneer

  • donderdag 5 januari 2017
  • woensdag 18 januari 2017

tijd

19.45 uur – 22.00 uur

waar

Oldengaerde 17
7841 GA  Sleen

kosten

€ 30,-

 

 

Straffen en belonen

Op Facebook lees ik regelmatig opvoedingsvragen. Wordt een goed rapport beloond? Welke bedtijden zijn voor kinderen van een bepaalde leeftijd normaal? Hoe gaan we om met straffen en belonen? Vragen waarop tientallen reacties van (vrienden van) vrienden gegeven worden – zeer uiteenlopend.

Straffen en belonen zijn nooit zo mijn ding geweest. Mijn kinderen (inmiddels alle drie gevorderd puber) hebben niet voor straf op de gang gestaan of op de trap gezeten. Ook voor straf eerder naar bed of binnen blijven kwam niet in mijn opvoedwoordenboek voor. Ik herinner me een aantal situaties waarin ik op behoorlijk onbegrip van de omgeving stuitte en het lastig vond mijn eigen koers te varen.

Opvoeden

Opvoeden, er is zoveel over gezegd en geschreven. Ooit heb ik een studie gekozen vanuit nieuwsgierigheid naar wat opvoeding met kinderen doet. Om eerlijk te zijn… heb ik niets met ‘opvoeden’. Misschien juist daarom wel mijn studiekeuze. Omdat ik toen al voelde dat ‘opvoeden’ vanuit een doel of verwachting gemakkelijk voorbijgaat aan de eigenheid en de werkelijke behoeften van een kind.

Pesten

imagesHet thema ‘pesten’ is uit onze huidige cultuur nauwelijks meer weg te denken. De laatste tijd heeft het volop de aandacht. Het haalt de landelijke media op een afschuwelijke manier. Door jonge mensen, die doordat zij zich gekwetst en buitengesloten voelen een einde maken aan hun leven. Er is al zoveel over gezegd en geschreven. Over wat pestgedrag is, wanneer we pesten ‘pesten’ mogen noemen en wat eraan zou moeten worden gedaan. Waar ligt het verschil tussen plagen en pesten? Hoe herkennen we de signalen van gepeste leerlingen? Welke interventie programma’s zijn er op de markt?

Opgroeien in vertrouwen, opvoeden zonder belonen en straffen – Justine Mol

opgroeien in vertrouwenJustine Mol ziet straffen en belonen als vormen van manipulatie. Door een straf of een beloning te geven, bepaal ik wat goed is. Ik, als volwassene weet hoe het hoort… ‘Ik heb een beeld van wat een mens hoort te doen en laten in zijn leven en ik wil het liefst dat de kinderen en volwassenen in mijn omgeving zich naar dat beeld voegen’.

Door middel van straffen en belonen probeer je te bereiken dat kinderen zich op een bepaalde manier, op jouw manier gedragen. Een kind heeft dit snel in de gaten en concludeert hieruit wellicht, dat je alleen van hem houdt, als hij doet wat jij zegt. Marshall Rosenberg waarschuwt – met het opvoeden tot voorbeeldige mensen ligt het ontwikkelen tot ‘nice, dead persons’ op de loer.

Loslaten

In september 2013 schreef ik onderstaand verhaal in mijn nieuwsbrief:

Het afgelopen half jaar is een enerverend half jaar geweest. Binnen ons gezin heeft een grote verandering plaatsgevonden. Onze oudste, speciale zoon woont niet langer bij ons. Kort na zijn twintigste verjaardag in januari is hij verhuisd naar een prachtige woon-werk-voorziening. Een grote verandering voor ons allemaal. Ooit kreeg ik van een lieve vriendin een boekje ‘Loslaten uit liefde’ – en dat is wat nu gebeurt. De schrijfsters van het boek, twee moeders van speciale zonen, beschrijven hoe zij en de jongens elkaar leerden kennen, wat zij in de loop der jaren hebben meegemaakt, hoeveel tranen er zijn gevloeid en ten slotte hoe het proces van loslaten is verlopen. In het boekje heb ik één zin onderstreept: ‘… ik hoop dat hij ooit zal kunnen begrijpen dat het de moeilijkste vorm van liefhebben is. Dat je iemand los moet laten, omdat het voor hem het beste is’.

Wat betekent dat eigenlijk, loslaten? Google heeft daar veel antwoorden op. Voor mij betekent loslaten nu vooral dat ik een groot deel van de zorg en begeleiding in diep vertrouwen overdraag. Om Marcus – vanuit liefde – ruimte te geven zich verder te ontplooien. Om mijzelf en de overige gezinsleden ruimte te geven voor een andersoortige ontwikkeling dan tot nu toe – ook uit liefde. Naast de ontspanning die dat geeft blijft er zorg: toen we hoorden dat Marcus in een boze bui weggelopen en vijf kwartier zoek geweest was, toen hij opeens toch weer een epileptische aanval kreeg, toen hij zich bij een buikgriep helemaal niet lekker voelde en ik hem het liefst thuis op de bank had. De zorg en de emotie die ik in die situaties voel laat ik er even volop zijn. Ik voel wat ik wil bijdragen en in hoeverre ik er voor hem moet en kan zijn. Daarna laat ik opnieuw los, in vertrouwen.

En Marcus? Die gedijt in het ritme en de structuur van de groep. Met begeleiders die er liefdevol voor hem zijn en na hun dienst worden afgelost en even kunnen ademhalen.

Heerlijk om van Marcus te horen dat hij het leuk vindt op zijn nieuwe plek en hem blij te zien in contact met begeleiders en medebewoners. In een weekend thuis vroeg hij me laatst of ik vind dat hij veranderd is. Zeker kerel: je bent groter, je bent beter gaan eten, je bent steviger, je bent zelfstandiger en rustiger – ik zie dat je volwassen wordt. De lach die alleen Marcus me kan geven vertelt me dat hij blij is met mijn antwoord.

Levenslessen van meester Kanamori: als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig – Toshiro Kanamori

levenslessen van meester KanamoriToshiro Kanamori is een docent aan een basisschool in Japan. Zijn motto is, dat de school een afgeleide zou moeten zijn van het leven zelf en niet andersom.

Samen met de kinderen wil hij leren over het leven. Hij wil kinderen ruimte geven waarin het zelf voelen en leren op de eerste plaats staan. In zijn beleving zou dat voorrang moeten krijgen boven het met woorden en methodes onderwijzen door volwassenen.

Wat mij in zijn boek het meest raakt is zijn hoofdstuk over openhartigheid – het openen en laten spreken van het hart. Ik leg de link met wat er op de Challenge Days in het middelbaar onderwijs gebeurt: leerlingen worden gestimuleerd naar zichzelf te kijken, stil te staan bij wat er werkelijk in hen omgaat, wat zij werkelijk denken en voelen. Zij worden uitgedaagd hun ware ik te laten zien, zich kwetsbaar op te stellen en dit te delen met anderen.

Lastige kinderen? Heb jij even geluk; omdenken in opvoeding en onderwijs – Berthold Gunster

lastige kinderenBerthold Gunster is de grondlegger van het Omdenken. Over zijn gedachtegoed schreef hij inmiddels vijf boeken, waarvan dit boek het laatste is. Het boek heeft mij gegrepen en is wat mij betreft een aanrader voor alle ouders. Graag vat ik de kern ervan samen. De vele, vele voorbeelden die Gunster in zijn boek geeft laat ik hier buiten beschouwing. Ik realiseer me dat ik het boek daarmee tekort doe, want juist de levendige verhalen uit de dagelijkse praktijk maken het meer dan het lezen waard.

De meeste opvoedingsboeken gaan er op voorhand vanuit, dat lastig gedrag ongewenst is, dat lastig gedrag bestreden moet worden. Het is een probleem dat moet worden opgelost – het is de taal van volwassenen om duidelijke grenzen te stellen en ervoor te zorgen dat het kind leert om zich netjes en fatsoenlijk te gedragen. Gunster meent, dat deze boeken het kind zien als een huisdier dat gedresseerd moet worden. Hij wijst opvoedingsmiddelen als verbieden, straffen, afzondering, belonen en zelfs complimenteren in grote lijn van de hand. Alle zijn in zijn ogen vormen van manipulatie. Hij ziet de strategieën als een ‘ja-maar’ manier van denken: ja, kinderen willen ergens aanzitten, maar dat is niet de bedoeling.

Ter inspiratie

Het leven is voortdurend bezig
ons een spiegel voor te houden,
ons wakker te schudden.

Wanneer we niet bereid zijn te zien
wat het leven ons probeert te laten zien,
zal het de intensiteit opvoeren totdat
we willen zien wat we moeten zien.

Op deze manier is het leven zelf
onze grootste bondgenoot.

Adyashanti