Over mij

Dit is mijn geheim: Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar – Antoine de Saint-Exupéry

Mijn naam is Simone van der Nat, ik ben moeder van drie prachtige zonen. De oudste zoon heeft vanaf jonge leeftijd veel speciale zorg en begeleiding gevraagd. Door de intensieve zorg voor hem heb ik mijn werk als orthopedagoog geruime tijd op een laag pitje gezet. Inmiddels ben ik weer als zodanig werkzaam, maar op een andere manier dan voorheen. Waar ik me eerder vooral op kinderen heb gericht, heb ik mijn focus verlegd naar ouders. Ik ben terug bij de vraag die me als achttienjarige al intrigeerde: wat gebeurt er in de opvoeding tussen ouders en kinderen?

Steeds meer ben ik gaan zien wat ik vermoedelijk als achttienjarige al onbewust wist: hoe gemakkelijk de waarden, angsten en overtuigingen van ouders die van kinderen worden. Hoe gemakkelijk hierdoor de eigenheid van kinderen verloren gaat. Ik doe een pleidooi voor bewustzijn en introspectie bij ouders.

Enige tijd geleden merkte een vriendin van mij op, hoe bijzonder het is dat ik met de jongens zo’n liefdevolle band heb. Knuffels zijn er dagelijks bij – en meestal op hun initiatief. Is er bij ons nooit gedoe? Natuurlijk wel. Ook ik word soms geraakt door wat de jongens (niet) doen of zeggen. Ook ik heb mijn onzekerheden gekend – en nog steeds. Vertrouwen en liefde zijn kernwoorden in mijn houding naar de kinderen. In lastige situaties kijk is graag achter het gedrag te kijken èn vraag ik me af wat de spiegel voor mij is, waarin ik word aangeraakt.

Persoonlijke ont-wikkeling interesseert mij mateloos. Hoogtepunt in de trainingen en opleidingen die ik heb gedaan is de opleiding tot Kindertolk®. Daarin ben ik gaan ervaren dat kinderen prachtige spiegels zijn, mee-resoneren op wat er in ons als ouder leeft. Bijzonder is, dat bij kinderen positieve veranderingen merkbaar zijn wanneer wij in beweging komen.

Mijn oudste, bijzondere zoon Marcus is vooral mijn spiegelkind. Ooit heeft een kinderpsychiater gezegd: ‘Marcus is de spiegel van zijn omgeving’. Hoe waar die uitspraak is heb ik toen niet kunnen vermoeden. Marcus brengt me naar meZelf en zelfs Youp van ‘t Hek heeft dat begrepen. In zijn Oudejaarsconference 2014 ben ik geraakt door zijn laatste regels:

“… bij de deur van het station staat een jongetje
een jongetje – ja hoe moet je dat nou netjes zeggen –
dat niet helemaal goed is
ik noem dat soort jongetjes vaak de Waarheid.”

Dankbaar ben ik met mijn Waarheid. Marcus nodigt als geen ander uit in Waarheid te leven – en dat is wat ik ten diepste wil en een ieder toewens.

Niet de bijzondere kinderen zijn het probleem, maar het feit dat wij hen in de spiegel van onze beperkte opvatting van de wereld vervormd waarnemen – Henning Köhler